خدایار فرپور

جمعه ۱۸ مرداد ۱۳۹۸

بخش:
ایران‌زمین - فرهنگی - هویت ملی - یادداشت‌ها






امرداد. [ اَ م ُ ] (اِ) در اوستا امرتات است. جزء اخیر آن که «تات» باشد پسوند است که جداگانه مورد استعمال ندارد. همین جزء در خرداد نیز دیده می‌شود. پاره دیگر این واژه از دو جزء ساخته شده است.

 

نخست از «اَ» که از ادوات نفی است یعنی نه. از برای این جزء در فارسی «نا» یا «بی» آورده می‌شود. جزء دوم مرت است یعنی مردنی و درگذشتنی و نیست شدنی و نابود گردیدنی.

 

بنابراین امرداد یعنی بی‌مرگ و آسیب ندیدنی یا جاودانی و باید امرداد با ادات نفی «اَ» باشد نه مرداد که معنی برخلاف آن را می‌دهد.

 

امرداد در دین زردشتی امشاسپندی است که نماینده بی‌مرگی و جاودانی یا مظهر ذات زوال‌ناپذیر اهورا مزداست. در جهان خاکی نگهبانی گیاه‌ها و رستنی‌ها به او سپرده شده است. (از فرهنگ ایران باستان پورداود ص ۵۹)

 

رجوع به مزدیسنا و تأثیر آن در ادبیات پارسی تألیف دکتر معین و امشاسپندان شود.

 

امرداد ماه پنجم از ماه‌های خورشیدی است و تلفظ این نام به شکل مرداد اشتباه است.


نظرات بسته است.

مطالب دیگر