شهین مهین‌فر، مادر امیرارشد تاجمیر، از جانباختگان و قهرمانان روز عاشورای سال ۸۸ با نگارش متنی، از شکنجه ۴۰ ساله خود و همه مردم ایران توسط جمهوری اسلامی سخن گفت.

 

او در این متن برای «آنهایی که می‌گویند در جمهوری اسلامی کسی شکنجه نمی‌شود»، نوشت: «من همراه یک ملت هفتاد میلیونی شکنجه شده‌ام. کوچک و بزرگ چهل سالست شکنجه می‌شویم. کارگر، معلم، بازنشسته، کارمند، پرستار، جوان بیکار، من، تو، ما، بدون استثنا وقتی فرزندانمان را بی جرمی با تحقیر و ضرب و شتم جلوی چشمانمان به بیدادگاه می‌برند.»

 

شهین مهین‌فر در ادامه این متن سوزناک نوشت: وقتی پیدایشان نمی‌کنیم و نمی‌گویند در کدام دخمه و در چه حال و روزیند. وقتی بعد از ماه‌ها به زندان‌ها می‌رویم برای دیدنشان و با بد‌ترین فحش‌ها و تحقیرها از ما استقبال کرده و ناسزا بارمان می‌کنند.

 

وقتی با جعبه شیرینی به زندان می‌رویم تا آزادیشان را به شادی بنشینیم و با لباس‌های خونیشان روبرو می‌شویم و حتی جسدشان را تحویلمان نمی‌دهند. وقتی به دنبال گوری می‌گردیم که گور عزیزانمان نیست. وقتی با اسلحه بالای سرمان می‌ایستند و نمی‌گذارند یک دل سیر گریه کنیم و به سوگ بنشینیم.

 

وقتی پشت دیوارهای زندان، رقص بالای دار جگر گوشه‌هایمان را می‌بینیم. وقتی فرزندانمان گرسنه‌اند و ما پولی برای خرید نان نداریم.

 

وقتی فیلم له شدن استخوان‌های جگرگوشه‌هایمان را زیر چرخ‌های خودروهای نیروهای انتظامی می‌بینیم و وحشت مرگ سراپای وجودمان را فرا می‌گیرد و بعد از گذشت ۹ سال هنوز با او می‌شکنیم و له می‌شویم و درد می‌کشیم. (فرزند خانم مهین‌فر، امیرارشد تاجمیر، به همین شکل توسط یک خودروی نیروی انتظامی زیر گرفته و کشته شد)

 

اگر شکنجه نمی‌شویم پس چه می‌شویم؟

 

ما ۷۰ میلیون ایرانی در بند، ۴۰ سالست بدست شمایان، شکنجه می‌شویم.

آقایان حاکم در جمهوری اسلامی، شما شکنجه‌گرید و ما شکنجه‌شده…


نظرات بسته است.

مطالب دیگر