مسابقه فوتبال تیم ملی ایران با تیم ملی عراق به جز مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی، یک میهمان ویژه دیگر هم داشت: عارف، خواننده مشهور و محبوب

 

البته حضور خوانندگان و هنرمندان در بازی‌های تیم ملی چیز تازه‌ای نیست. در همین بازی، آرش، دیگر خواننده مشهور و محبوب هم در استادیوم حضور داشت. اما آنچه حضور عارف را جنجالی کرد، نشستن او کنار مهدی تاج در جایگاه ویژه و خوش و بش این دو بود.

 

 

عارف که پیش از انقلاب اسلامی از خوانندگانی بود که در وصف محمدرضا شاه آواز خوانده بود، تا مدتی پس از روی کار آمدن جمهوری اسلامی در ایران ماند و این بار در وصف انقلابیون خواند. او با ترک ایران، ترانه‌هایی در وصف مجاهدین خلق خواند و اخیرا نیز از حسن روحانی و وزیران او! و محمد مصدق، به طور همزمان تمجید کرده است.

 

فرهاد طباطبایی، پژوهشگر تاریخ معاصر ایران، در نوشته زیر که آن را در اختیار دماوند قرار داده، فراز و نشیب‌های متعدد مواضع سیاسی عارف را بررسی کرده است:

 


 

عارف خواننده از علاقه‌اش به حسن روحانی گفته است. بیچاره در جوانی عاشق پیشه بود و در پیرانه‌سری هم هست، آن زمان یکجور و این زمان یکجور. فرقی هم ندارد که معشوق جدید چقدر با قدیمی متفاوت است. به قول رندی هر کجا که می‌رود جوگیر می‌شود. در تلویزیون تجزیه‌طلبان از مادرش می‌گوید که اشعار ترکی نظامی گنجوی را برای او می‌خوانده و در برابر مجاهدین خلق، مریم رجوی را ژاندارک ایران می‌خواند.

 

این که نظامی اصلا شعر ترکی ندارد، مطلقا در اندازه درک خواننده افسانه‌ای نیست! تجزیه‌طلبان می‌گویند نظامی ترک بوده و این هم مهمانشان است، پس گفتن هر مزخرفی که باب میل میزبان باشد رواست.

 

خود عارف و این که چه می‌گوید کمترین اهمیتی ندارد. این باری به جهت بودن و ژست‌های روشنفکری بدون پشتوانه فکری و “امتناع از تفکر” عارضه‌ایست بسیار رایج بین ایرانی‌ها و یکی از دلایل بدبختی امروز.

 

بی‌بی‌سی سال‌ها پیش از عارف پرسیده بود: «شما سال ۵۸ ایران را ترک کردید، یعنی یک سال بعد از انقلاب. چرا؟ چون به انقلاب خوشبین بودید؟»

 

عارف در جواب گفته بود: «ببینید، ما همه منتظر آن انقلاب بودیم چون فکر می‌کردیم دیکتاتوری برداشته می‌شود، آزادی می‌آید و احزاب و روزنامه‌ها و مجلات آزاد می‌شوند. رهبر مغزی من دکتر مصدق است چون تنها کسی بود که شش ماه در آن مملکت آزادی کامل برای مردم آورد و ما فکر می‌کردیم که همان اتفاق بعد از انقلاب هم رخ می‌دهد. فکر می‌کردیم یک آدم روحانی می‌آید که آدم خوبی و مهربانیست و همه آزاد می‌شوند ولی خب به راه‌های دیگر رفت. هفت ماه صبر کردم حتی آهنگ هم برای انقلابی‌ها خواندم.»


نظرات بسته است.