دریا صفایی

پنج شنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۷

بخش:
اجتماعی - ایران‌زمین - حقوق بشر - سیاسی - یادداشت‌ها






در سفر چند ماه پیش اینفانتینیو، رئیس فیفا، به تهران، هنگام حضور او در استادیوم آزادی برای تماشای دیدار پرسپولیس و استقلال، که با ممنوعیت ورود زنان همراه بود، تعدادی از زنانی که تلاش کردند به صورت مبدل وارد ورزشگاه شوند توسط نیروی انتظامی جمهوری اسلامی دستگیر شدند.

 

رسوایی این اتفاق در رسانه‌های بین‌المللی منتشر شد و یک آبروریزی کامل برای اینفانتینیو به بار آورد. سفر دوباره اینفانتینیو به تهران نه تنها نمی‌بایستی با چنین آبروریزی‌ای همراه باشد، بلکه او می‌خواست این سفر جبرانی برای آبروریزی قبلی نیز باشد.

 

درست چند روز پیش از سفر دوباره اش به تهران، یک مقام فیفا با خانم شجاعی، خواهر مسعود شجاعی، کاپیتان تیم ملی ایران، که از فعالان حضور زنان در ورزشگاه‌ها است، با تبلیغات و پروپاگاندای فراوان دیدار کرد و گفت که حضور زنان در ورزشگاه‌ها برای فیفا مهم است.

 

یکی‌ دو روز پس از این دیدار، اینفانتینیو به تهران آمد و برای دیدن بازی فینال باشگاه‌های آسیا به استادیوم آزادی رفت. همچون گذشته، ورود زنان به ورزشگاه‌ها ممنوع بود، اما چندصد تن از زنانی که از آنان به عنوان «اهالی فوتبال» نام برده شده بود، به صورت سفارشی و با دعوتنامه به استادیوم راه داده شدند.

 

اینفانتینیو، بلافاصله پس از این دیدار فریاد پیروزی سر داد و در پیامی از روحانی، رئیس جمهوری اسلامی، تشکر کرد. او در پیامش نوشت: «امروز، روزی تاریخی و شادی آفرین برای فوتبال بود. یک دستاورد بزرگ. من امروز شخصا شاهد بودم که زنان ایرانی علاقه مند به فوتبال اجازه یافتند پس از ۴۰ سال وارد ورزشگاه شوند تا یک مسابقه را از نزدیک تماشا کنند… می خواهم از همه مسئولین ایرانی به ویژه رییس جمهور روحانی صمیمانه تشکر کنم».

 

کل ماجرا این بود: یک صحنه‌آرایی تاسف‌بار و پیام‌های تبریک چندش‌آور پس از آن.

 

این تنها اینفانتینیو‌ نبود که بخاطر منافع و پرستیژش فریاد پیروزی سر داد و به گونه‌ای غیرشرافتمندانه به جهانیان گفت که جمهوری اسلامی کارش را در زمینه حضور زنان در ورزشگاه‌ها انجام داده و، با این فریب، فشار افکار عمومی جهانی بر رژیم در مورد حضور زنان را، برای مدتی هم که شده، برداشت. بلکه حقارت‌طلبان گداصفت وطنی، که سطح مطالبات مردم ایران را نزدیک به صفر مطلق می خواهند نیز این صحنه‌آرایی تحقیرآمیز را یک پیروزی مهم برای زنان و گامی مهم و رو به جلو برای زنان ایرانی و اصلاحات خواندند.

 

واقعیت این است که این صحنه‌آرایی یک تحقیر بزرگ ملی، به ویژه برای زنان ایران بود. ۱۹۷ کشور در جهان و ۲۰۹ فدراسیون در فیفا وجود دارند و تنها کشور جهان و تنها عضو فیفا که ورود زنان به ورزشگاه‌ها در آن ممنوع است ایران است. چندی پیش با یکی از مقامات فیفا صحبتی بسیار طولانی، حدود یک ساعت‌ و‌ نیم، داشتم و خلاصه حرف او این بود: «فرهنگ مردم ایران اجازه ورود زنان به ورزشگاه ها را نمی‌دهد و ما باید این مسئله را در نظر بگیریم.»

 

این نگاه تحقیرآمیز به ملت ایران تنها مختص مقامات فیفا نیست، بلکه همه کسانی که حضور چندصد زن سفارشی در ورزشگاه را، هنگامی که فروش بلیط به زنان برای ورود به ورزشگاه‌ها ممنوع است، یک پیروزی بزرگ می‌دانند، در حالیکه در هیچ کشوری در جهان، از جمله افغانستان و پاکستان و عراق و عربستان و سودان و سومالی و بنگلادش، ورود زنان به ورزشگاه‌ها ممنوع نیست، ملت ایران را شایسته آن می‌دانند که در ته صف همه ملل جهان باز هم سال‌های سال مبارزه کند تا شاید ۱۰ – ۲۰ سال دیگر، تعداد این چندصد زن در یک بازی بین‌المللی به یکی‌ – دو هزار تن برسد و حتی شاید گاهی تعدادی از زنان سفارشی را برای بازی‌های داخلی نیز راه دهند.

 

بدون شک، شایستگی ملت ایران، به ویژه زنان ایرانی، بسیار بیشتر از نگاه تحقیرآمیز مقامات فیفا و نیز همه کسانی است که صحنه‌آرایی چندش‌آور با حضور چندصد زن سفارشی را پیروزی مهمی برای ایران و زنان ایرانی خواندند. ما زنان ایرانی نمی‌خواهیم بدبخت‌ترین زنان جهان باشیم و باز هم ده‌ها سال دیگر در ته صف، و حتی عقب‌تر از عقب‌افتاده‌ترین کشورهای جهان باقی بمانیم.


نظرات بسته است.