روزگاری رادیو فردا (زیرمجموعه‌ای از رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی) قرار بود آلترناتیوی برای صداهای خفه شده توسط انحصار مطلق رسانه‌ای درون کشور باشد اما متأسفانه طی چندین سال گذشته خود به بخشی از بایکوت صدا و تصویر مخالفان جمهوری اسلامی تبدیل شده است.

 

هرچه به پیش رفتیم، معدود خبرنگاران مستقل رادیو فردا از این رسانه کنار گذاشته شدند و به همکاری با اندک تحلیلگران مخالف جمهوری اسلامی خاتمه داده شد تا در فضای یک‌دست خبرنگاران و تحلیلگران متمایل به جناح‌های مختلف حکومت جمهوری اسلامی، امکان دسترسی مخاطبان این رسانه به نظراتی متفاوت از آنچه جمهوری اسلامی و دوستداران آن می‌پسندند، از میان برود.

 

شاید ارائه مصادیقی بر حذف نام و نشان مخالفان از این رسانه که با هزینه مالیات دهندگان آمریکایی گردانده می‌شود، درک درست‌تری از آنچه در رادیو فردا اتفاق می‌افتد، به دست دهد.

 

اخیرا ۵۷ نفر از فعالان مخالف جمهوری اسلامی در نامه‌ای به مایک پومپئو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، با اشاره به جنبه‌های مختلف مشارکت صدا و سیمای جمهوری اسلامی در سرکوب مردم ایران، خواستار آن شدند که دولت آمریکا تحریم‌های صدا و سیما را بازگرداند. شایان ذکر است که دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکا، بیست و یکم ماه جاری خورشیدی در مورد ادامه تعلیق تحریم‌های صدا و سیما یا بازگرداندن آنها به حالت اجرایی تصمیم خواهد گرفت.

 

این درخواست در امتداد موجی از درخواست‌ها و نیز کمپین‌های مجازی برای اعمال تحریم صدا و سیما صورت می‌گرفت. درخواست تحریم صدا و سیما مخصوصا زمانی بالا گرفت که پخش «اعترافات» چند دختر جوان در شبکه اول سیما که به واسطه به اشتراک گذاشتن ویدئوهای رقص خود در شبکه های اجتماعی بازداشت شده بودند، اعتراضات گسترده‌ای را در پی داشت.

 

البته در همین اثناء رادیو فردا از پوشش صحبت‌های عوامل پیشین و کنونی حکومت در خصوص این مسئله باز نماند.

 

با وجود این، رادیو فردا ابتدا ترجیح داد بر این نامه که مورد توجه رسانه‌های بین‌المللی و شخصیت‌های شناخته شده غیرایرانی قرار گرفته بود، چشم ببندد. اما زمانیکه با تذکر و اعتراض مخاطبان و «دیدبان رسانه‌های فارسی‌زبان» مواجه شد، اقدام به پوشش این نامه کرد.

 

اما مسئله اصلی اینجا خودنمایی می‌کند؛ در گزارش رادیو فردا کوچکترین اشاره‌ای به افرادی که «شماری از مخالفان» خوانده است، نمی‌شود. نه اشاره به نام امضاکنندگان نامه و نه اشاره به پایگاه سیاسی و فکری آنها. به این ترتیب مخاطب شانسی برای پی بردن به این نکته که مخالفان جمهوری اسلامی چه کسانی هستند و دارای چه مختصات فکری و سیاسی‌ای هستند، نخواهند داشت.

 

سوالی که پیش می‌آید این است که آیا رادیو فردا همیشه به این شکل بیانیه‌ها، درخواست‌ها و نامه‌های سیاسی را پوشش می‌دهد؟ پاسخ کوتاه «خیر» است‌. کافی است کاوشی در آرشیو رادیو فردا انجام داد تا به الگوی مورد استفاده گردانندگان رادیو فردا پی برد. با مقایسه چند نمونه پوشش نامه‌ها و بیانیه‌های سیاسی به الگویی تاسف‌بار برخورد می‌کنیم.

 

برای نمونه در این گزارش مختصر نیز (https://goo.gl/X92bsw) رادیو فردا از بیانیه ۴۰ تن از فعالان مدنی و سیاسی که جمهوری اسلامی را عامل بحران در ایران دانسته‌اند، چیزی از هویت این فعالان به مخاطب نمی‌گوید. چه بسا به نشانه دهن‌کجی و ارجاع به عنوان «خارج‌نشین‌ها»، آنها را «فعالان ساکن اروپا و آمریکا» معرفی می‌کند.

 

اما در این گزارش (https://goo.gl/C5CQKE) با عنوان «نامه ۱۰۰ اصلاح‌طلب جوان به محمد خاتمی برای اصلاح «اصلاحات»»، به تفصیل مقاصد و هویت امضاکنندگان نامه و هر آنچه ممکن است مخاطب از مسئله بداند را به او ارائه می‌دهند.

 

یا در اینجا (https://goo.gl/fUFyLe) با عنوان «بیش از ۱۸۰ تن از چهره‌های سرشناس ایرانی و غیر ایرانی خواستار پایبندی اروپا به برجام شدند» که در آن دوست‌داران جمهوری اسلامی در نامه‌ای به فدریکا موگرینی، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، از او درخواست کرده‌اند که نسبت به حفظ توافقنامه موسوم به «برجام» کوشا باشد. در اینجا نیز به خواستگاه و هویت امضاکنندگان سرشناس نامه اشاره شده است.

 

اشاره بیش از این تنها اضافه‌گویی است، چرا که در همین چند نمونه مختصر و متاخر، الگوی رفتاری مسئولان رادیو فردا در مواجهه با مخالفان جمهوری اسلامی عیان است.


دیدگاه خود را بگویید

شما باید وارد سایت شوید تا بتوانید نظر بدهید.

مطالب دیگر