فرهاد طباطبایی

سه شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷

بخش:
اجتماعی - ایران‌زمین - خبر






اندیشیدن به این حقیقت که پرتغال کشوری است که ما برای ارتقای سطح فوتبالمان از آن مربی وارد کرده ایم ارزش بازی خوب امروز ایران را دوچندان می کند و در افتخارات ورزشی کشور جاودانه خواهد بود.

 

اما شاید کم نباشند کسانی که ته دل زیاد هم از درخشش تیم ملی خوشحال نباشند چرا که آن را تیم جمهوری اسلامی می دانند.

 

به باور من این دیدگاهی است نادرست و گمراه کننده. راست آن است که انتظاری که از هنرمند می رود از ورزشکار نمی رود. اولی در کار فرهنگ است و احتمالا یک خروار ادعا هم دارد و دومی در کار ورزش و از خیلی مراحل پرت.

 

فوتبالیستی که سال ۵۶ با حرارت پیش از مسابقه سرود شاهنشاهی می خواند، دو سال بعد نوای دل آزار “شد جمهوری اسلامی به پا” سر می داد و یحتمل اصلا برایش فرقی هم نمی کرد و یا اگر خیلی اهل فکر بود با خود می گفت: “صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت!”

 

علی پروین در دورانی مربی ولیعهد بود و زمانی یک دستمال “یا زهرا” نشان به دور پیشانی می بست و با رفسنجانی صفا می کرد و احتمالا اگر فردا تقی به توقی بخورد با آدمهای جدید نرد عشق می بازد.

 

نصیری وزنه بردار شهیر که فردای انفجار ابتذال دوزانو روبروی خمینی نشسته بود و مجیز می گفت و البته رهبر مستضعفان هم با تعجب از او پرسید که شما به این کوچولویی هم ورزشکارید، چند سال بعد به خارجه آمد و سلطنت طلب دوآتشه شد و پس از مدتی دوباره به ایران برگشت و ظاهرا در فدراسیون شغلی گرفت.

 

منظور این که از هر قشری باید به اندازه خودش توقع داشت.

 

اما آدمی مانند داوود رشیدی که تحصیلکرده فرنگ بود و در رژیم پیشین بسیار نزیک به دستگاه پس از انقلاب با یک چرخش حیرت انگیز و دل به همزن تبدیل به ملیجک اینها شد و خروار خروار هم ادعای فضل و کمال داشت را به باور من باید به هیچ گرفت یا بقیه سلبریتی های دوزاری رانتی حکومتی را.

 

فرق است بین فرخزاد و پرویز صیاد با نصیریان و پروانه معصومی.

 

حکومت های ایدئولوژیک از قبیل کمونیستی یا همین جمهوری گانگستری اسلامی خودمان البته همه چیز را سیاسی می کنند و تلاش می کنند که از پیروزی ها بهره برداری تبلیغاتی نمایند اما کسی به آن اهمیتی نمی دهد.

 

مهم این است که شادی مردم در چهارگوشه کشور نشان می دهد که همبستگی ملی در ایران ورای این حرفهاست و قوم و ایل و قبیله بازی را نباید چندان جدی گرفت.

 

اخیرا وزیر خارجه حکومت فرموده که اگر کشتی سوراخ شود همه غرق می شویم و نگفت که چه کسی این کشتی را سوراخ کرده است اما نیک می داند که بزودی این دزدان دریایی با اردنگی به دریا پرتاب می شوند و کشتی به صاحبان اصلی آن باز می گردد و موفقیتهای ورزشی هم به نام ایران ثبت می گردد و هیچ کس برای جنازه این حکومت یک فاتحه بی حمد هم نخواهد خواند.

 

سخنی درباره یک دغدغه یواشکی برای بعضی ها:اندیشیدن به این حقیقت که پرتغال کشوری است که ما برای ارتقا سطح فوتبالمان از…

Posted by Farhad Tabatabaei on Monday, June 25, 2018


نظرات بسته است.