علیرضا رایگان: چند تا فیلم از پناهندگان ایرانی و افغان در ترکیه و صربستان دیدم که از مشکلات و سختی پناهندگی شکایت داشتند. دوستان من توضیحات کوتاهی در مورد پناهندگی از طریق UN یا همون کمیسریای پناهندگان سازمان ملل میدم که با جوانی و زندگی خودتون و خانواده‌تون بازی نکنید.

 

اگر قصد پناهندگی از این طریق را دارید، با توجه به شرایط فعلی جهان و کشورهای پناهنده‌پذیر شما حداقل باید ۵ تا ۶ سال برای این پروسه در نظر بگیرید. (با توجه به شرایط فعلی حداقل این میزان را گفتم)

 

کشوری که در آنجا برای پناهندگی ثبت نام می‌کنید (ترکیه) هیچگونه مسئولیتی برای تامین مایحتاج زندگی شما ندارد. از جمله تامین مسکن، خوراک و پوشاک. خودتان باید از پس این مشکلات بربیایید.

 

با اینکه سازمان‌ها و موسساتی هستند که این کمک‌ها را می‌کنند اما نه برای همه پناهجویان، بلکه قشر آسیب‌پذیر و محدود که ثبت نام و برخورداری از این امکانات بسیار کم خودش پروسه‌ای طولانی است. شما حتی اجازه کار ندارید و باید بصورت قاچاقی کار کنید مثل کار در رستوران و یا کار ساختمانی و کارهای مشابه این موارد.

 

شما اینجا تنها می‌توانید از خدمات درمانی رایگان و کلاس‌های آموزش زبان ترکی رایگان استفاده کنید و البته تحصیل فرزندان شما هم بصورت رایگان است.

 

پناهنده به کسی میگن که در کشور خودش تامین جانی نداشته باشه. برای مثال از طریق حکومت مورد تهدید و آزار و اذیت قرار گرفته باشه و جانش در کشورش در خطر باشه. شما وقتی ادعا می‌کنید که جانتان در کشورتان مورد تهدید و خطر بوده باید با اسناد و مدارک مستند و معتبر (تاکید می‌کنم) بتونید این رو ثابت کنید یا حداقل مصاحبه کننده سازمان ملل رو قانع کنید.

 

دوستان عزیز، با یکبار رفتن به کلانتری و پاسگاه محل و یا حتی یک سیلی خوردن از مامور در خیابان و بزرگنمایی اون و درست کردن داستان پلیسی که با آب و تاب برای مصاحبه‌کننده تعریف می‌کنید، هیچ شانسی برای قبولی ندارید. باید با سند و مدرک بتونید این رو ثابت کنید نه با یک داستان جذاب پلیسی.

 

تنها یک تناقض در صحبت‌های شما به معنای ردی پرونده و کیس شماست. چون مسئول پرونده شما را چنان سوال‌پیچ میکنه و اگر کیس شما ساختگی باشه به راحتی میتونه به این تناقضات دست پیدا کنه.

 

حالا عده‌ای هستند که میان در کشور ترکیه فعالیت می‌کنند. از جمله اینکه با نقد اسلام و زدن صفحه‌های آتئیستی و پست‌های رگباری نقد اسلام و مقدسات اسلامی و یا حتی فعالیت‌های سیاسی که در هنگام مصاحبه با این ادعا که اگر به کشور خودشون برگردونده بشن، خطر زندان و یا حتی اعدام اونها رو تهدید میکنه.

 

این افراد با اینکه ممکنه (با احتمال بسیار کم) قبولی بگیرند ولی برای سالهای سال و یا حتی ممکنه تا آخر عمر در کشور ترکیه یا هر جایی که ثبت نام کردند بمونند. پرونده و کیس شما باید در داخل کشور شما اتفاق افتاده باشه نه اینکه بیایید در ترکیه به این طریق کیس بسازید.

 

از این گونه افراد بسیار هستند بدون اینکه در ایران براشون اتفاقی افتاده باشه میان و در ترکیه فعالیت می کنند و راه بازگشتی برای خودشون باقی نمی گذارند، UN هم با اینکه ممکنه قبولی بده ولی هیچ کشوری پرونده‌شون رو قبول نمیکنه.

 

معلولیت، بیماری، زخم خوردگی، بی کسی، طلاق، ناپدری، نامادری، فرزندآزاری، بی‌پولی، بدهی، بی‌خانمانی، تورم، خشکسالی، رابطه ناسالم، تجاوز، هکر بودن، زندانی شدن به دلیل مهریه و نزاع و… هیچ کدام به عنوان کیس پناهندگی نیستند. فریب کسانی را نخورید که با این نامها برای شما میخوان کیس درست میکنند.

 

هیچکدام از این موارد بالا به عنوان کیس شناخته نمیشه، هر کدام از این اتفاقات ممکنه در کشور ثالث هم برای شما و هر کس دیگه‌ای اتفاق بیافته.

 

شما ممکنه با بهترین مدرک تحصیلی یا حتی مقام شغلی بیایید و درخواست پناهندگی بدید، ولی در این چند سالی که در ترکیه هستید شاید مجبور باشید برای کار در رستوران ظرف بشویید و چای پخش کنید یا کار ساختمانی انجام دهید.

 

اینگونه افراد بعد مدت‌ها از دولت ترکیه طلبکار میشن در حالی که دولت ترکیه هیچ مسئولیتی در قبال شما نداره و برای شما دعوتنامه نفرستاده که تشریف بیارید اینجا. معمولا این افراد دچار سرخوردگی و افسردگی میشن که گاهی شده به خودکشی هم ختم شده است. به قول ترکها، تامام.

 


 

دماوند: علیرضا رایگان، پناهنده مقیم ترکیه است. این نوشته، پیشتر در صفحات او در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده بود.

 


نظرات بسته است.