در ایران بیمارستان‌ها به دسته عمده دولتی و خصوصی تقسیم می شوند.در اذهان مردم از گذشته های دور این مساله جا افتاده که سرویس و خدماتی که بخش خصوصی با دریافت پول ییشتر ارایه می دهد، قابل قیاس با بخش دولتی نیست.در همین خصوص حتی رفتار کادر پزشکی اعم از پزشکان، پرستاران و حتی کادر خدماتی نیز در دو نوع مختلف ارزیابی می شود.

امروز اما در جمهوری اسلامی که یکی از بزرگترین شاخص های آن،به هم ریختن معیارها بوده،تعدادی از بیمارستان‌های خصوصی در حال فعالیت هستند که با گرفتن پول گزاف،نه تنها سرویس ویژه ای ارایه نمی دهند،بلکه میزان شکایات و مرگ و میرها در آن ها به حد وحشتناکی افزایش داشته است.

۳۹ سال پس از برپایی جمهوری اسلامی،در روزهای اخیر “قاسم جان بابایی” معاون درمان وزیر بهداشت،در گفتگو با خبرگزاری “مهر”،خبر از تدوین پروتکل اجرایی برای خدمات بیمارستان ها می‌دهد.او مدعی می شود:”سعی کرده‌ایم ساختار خدمات درمانی کشور را مبتنی بر نظام ارجاع، اصلاح و فعال کنیم.” هیچ معلوم نیست که این مقام اجرایی دولت از کدام “اصلاح” حرف می زند.

بر اساس اظهارات بستگان برخی از بیماران، بیمارستان هایی از قبیل “بوعلی”، “امام حسین”، “کیان” و “مرکز قلب تهران” از مراکزی است که اصولا با استاندارد و معیارهای لازم فاصله دارند.

میزان تلفاتی که بیمارستان های دولتی و خصوصی بر اثر اشتباهات پزشکان و یا کمبود تجهیزات و کادر پزشکی به سازمان پزشکی قانونی ارایه می دهند جنبه محرمانه دارد و اجازه انتشار رسمی وجود ندارد.شاهدان عینی از دو بیمارستان امام حسین و کیان به عنوان افتضاح ترین مراکز پزشکی دولتی و خصوصی در تهران نام می برند. بر اساس گفته یک کارمند وزارت بهداشت، پرونده شکایت از بیمارستان کیان به شدت قطور شده اما ظاهرا سهام داران این بیمارستان از حریم امن ویژه ای برخوردارند. فجایع خاموشی نیز در بیمارستان امام حسین واقع در خیابان نظام آباد اتفاق می افتد که فقط سینه به سینه توسط بستگان بیماران نقل می شود. این بیمارستان که در زمان “خمینی” با جمع کردن وسایل چند بیمارستان مخروبه از جمله بیمارستان “جرجانی” راه اندازی شد، دارای پرونده ای تکان دهنده است.

یکی از بستگان یک بیمار اورژانسی در این بیمارستان می گوید: ” دایی من را از آسایشگاه به بیمارستان امام حسین منتقل کردند، او هنوز به مرز ۶۰ سالگی نرسیده بود و ظاهرا حالش خوب بود، بعد از چند روز جنازه دایی ام را در پیاده رو آسایشگاه در تهران پارس پیدا کردند! وقتی خاله ها و دایی دیگرم به این بیمارستان مراجعه کردند که بفهمند چه کسی او را ترخیص کرده، مسئولان بیمارستان از دادن اطلاعات، امتناع ورزیدند!” او در ادامه می گوید: “در بهار امسال مادرم را با اورژانس به بیمارستان امام حسین بردند، او را در اورژانس نگه داشتند و دانشجویان می آمدند و هر کدام یک نظری می داد، پزشک دیگری هم ساعت ها بعد آمد و نظر داد که باید ترخیص شود، حال مادرم خوب نبود و در آن شرایط در کنار تخت او بین چند نفر از همراهان بیماران دعوا و کتک کاری شد، روز بعد خبر دادند که بیایید و جنازه ی او را تحویل بگیرید!”

عملکرد سیاه دولت در اداره بیمارستان ها آمار مرگ و میر را افزایش داده است. به گزارش “شفا نیوز” در آبان ماه امسال، “غلامرضا معصومی” عضو بورد سلامت در بلایای وزرات بهداشت، در رابطه با وضعیت بیمارستان های کشور، گفت: “در کشور دو بار ایمنی بیمارستان ‌ها را بر اساس شاخص‌ های FSHI بررسی کرده ‌ایم؛ هر بار هم متاسفانه به عددهای خوبی نرسیده ‌ایم؛ به طوری که شرایط متوسطی را از نظر ایمنی بیمارستانی داشته‌ ایم و این یعنی وضعیت آمادگی پایینی از نظر ایمنی در بیمارستان ‌ها وجود دارد، یک بار این بررسی‌ ها با ۲۲۴ بیمارستان در سطح کشور انجام شد و مجددا این موضوع را با مشارکت ۴۲۱ بیمارستان بررسی کردیم. در همین راستا این بررسی ‌ها نشان داد که شرایط بیمارستان‌ های ما در شرایط بحران، وضعیت مناسبی نیست. یکی از مهم ‌ترین دلایل این موضوع هم این است که بیمارستان ‌های بزرگ کشور، قدمتی طولانی و بیش از ۳۰ تا ۴۰ سال دارند.”

از آن جا که قصد داریم در این گزارش ثابت کنیم که اصولا مقامات وزارت بهداشت فقط وقت تلف می کنند و بودجه ها را به باد می دهند، به دو سال قبل نگاه می کنیم که مقامات این وزارتخانه چه گفته اند و چرا در مدت دو سال گذشته هیچ تغییری در بازسازی و بهینه سازی بیمارستان ها صورت نگرفته.

شبکه “خبر” تلویزیون  دولتی در ۱۴ اسفند ۹۴، گفتگویی با دو تن از مقام های وزارت بهداشت و درمان، درباره بیمارستان های فرسوده کشور به‌ عمل آورد. بر اساس این گزارش، “مجید احمری” معاون مدیرکل دفتر توسعه وزارت بهداشت، گفت: “در بیمارستان های تحت پوشش وزارت بهداشت، ما چیزی حدود ۶۰۰بیمارستان فعال در کشور داریم که این شامل ۹۷ هزار تخت بیمارستانی می ‌شود که فعال هستند. چیزی در حدود ۲۳۹ بیمارستان در حال ساخت داریم؛ از پیشرفت فیزیکی صفر تا ۱۰۰ درصد که این خود ۳۹ هزار تخت بیمارستانی است. از این ۲۳۹ بیمارستان، حدود ۵۸ بیمارستان در مناطق محروم کشور قرار گرفته. بر اساس شاخص های سطح ‌بندی که داریم ما باید چیزی حدود ۱۶۷ هزار تخت بیمارستانی را در کشور باید داشته باشیم؛ یعنی با این اعداد و ارقامی که عرض کردم، ما چیزی حدود ۷۰ هزار تخت کم داریم که به آن سطح برسیم.” وی در ادامه می افزاید: “مشاوران و متخصصان امر، در بالغ بر ۵۰۰ بیمارستان موجود در سال ۱۳۸۶، رفتند در محل پروژه‌ ها، محل سازه‌ های بیمارستانی را یک به یک بررسی کردند و در آن زمان به این رسیدند که نزدیک به ۷۰ درصد تخت های بیمارستانی ما، ارزش مقاوم‌ سازی ندارند و ما باید به فکر احداث بیمارستان های جایگزین برای آن ها می‌ بودیم، الان که من عرض کردم ۹۷ هزار تخت موجود فعال در بیمارستان های تحت پوشش وزارت بهداشت در کشور داریم، ۵۵ هزار تخت فرسوده در کشور داریم. چیزی حدود ۵۴، ۵۵درصد.”

به ترتیب حرف دو سال قبل مسوولان وزارت بهداشت از خرابی اوضاع بیمارستان ها تفاوت زیادی با اظهارات امروزشان ندارد؛ ضمن این که تمام بیمارستان هایی که روزانه بیماران را به جنازه مبدل می کنند، بدون هرگونه ممانعت و نظارتی به کار خویش مشغول اند. واقعا سازمان یا تشکیلاتی عام المنفعه در دوران جمهوری اسلامی وجود داشته که این حکومت در ۳۹ سال گذشته توانسته باشد به آن سر و سامانی بدهد؟ به راستی اگر در خیابان نظر یک شهروند ایرانی را در مورد کیفیت و کارایی ارگان های دولتی جویا شوید، حتی یک نفر را پیدا خواهید کرد که بدون وابستگی به حکومت،نظر مساعد و مثبتی ابراز کند؟!


نظرات بسته است.

مطالب دیگر