یکشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۶

بخش:
سیاسی - مطالب ویژه






ﭘﯿﺸﮕﺎﻩ ﺍﻋﻠﯽﺣﻀﺮﺕ ﻫﻤﺎﯾﻮﻥ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ
ﻓﺰﺍﯾﻨﺪﮔﯽ ﺗﻨﮕﻨﺎﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﯽﻫﺎﯼ ﺳﯿﺎﺳﯽ، ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻭﺭﻧﻤﺎﯼ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﯽ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﯾﺪﮔﺎﻥ ﻫﺮ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻣﻀﺎﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺯﯾﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻭﻇﯿﻔﻪٔ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺩﯾﻨﯽ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﻗﻀﺎﯾﯽ ﻭ ﺩﻭﻟﺘﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﻭ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻮﺩﻩ، ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﯾﺘﯽ ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﯼ ﺍﺯ ‏« ﻣﻨﻮﯾﺎﺕ ﻣﻠﻮﮐﺎﻧﻪ ‏» ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﯽﺷﻨﺎﺳﯿﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﺻﺪﻭﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻠﺖ ﻭ ﺍﻧﺸﺎﯼ ﻗﻮﺍﻧﯿﻦ ﻭ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﺣﺰﺏ ﻭ ﺣﺘﯽ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺩﺭ ﮐﻒ ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﻋﻠﯽﺣﻀﺮﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪٔ ﺍﺧﺘﯿﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﻭ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺍﯾﻦ ﻣﺸﺮﻭﺣﻪ ﺭﺍ ﻋﻠﯽﺭﻏﻢ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺳﻨﮕﯿﻦ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﺣﻀﻮﺭ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﯿﻢ .
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﻣﺒﺎﺩﺭﺕ ﺑﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﻗﺪﺍﻣﯽ ﻣﯽﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﺩﺭ ﻟﺒﻪﻫﺎﯼ ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻫﻤﻪٔ ﺟﺮﯾﺎﻥﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﻦﺑﺴﺖ ﮐﺸﯿﺪﻩ، ﻧﯿﺎﺯﻣﻨﺪﯼﻫﺎﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﺼﻮﺹ ﺧﻮﺍﺭﻭﺑﺎﺭ ﻭ ﻣﺴﮑﻦ ﺑﺎ ﻗﯿﻤﺖﻫﺎﯼ ﺗﺼﺎﻋﺪﯼ ﺑﯽﻧﻈﯿﺮ ﺩﭼﺎﺭ ﻧﺎﯾﺎﺑﯽ ﮔﺸﺘﻪ، ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﻭ ﺩﺍﻣﺪﺍﺭﯼ ﺭﻭ ﺑﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ، ﺻﻨﺎﯾﻊ ﻧﻮﭘﺎﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﺰﻟﺰﻝ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﺗﺮﺍﺯ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﯽ ﮐﺸﻮﺭ ﻭ ﻧﺎﺑﺮﺍﺑﺮﯼ ﺻﺎﺩﺭﺍﺕ ﻭ ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ ﻭﺣﺸﺖﺁﻭﺭ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ، ﻧﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺮﺍﺙ ﮔﺮﺍﻥﺑﻬﺎﯼ ﺧﺪﺍﺩﺍﺩﯼ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺗﺒﺬﯾﺮ ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﯼ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺻﻼﺡ ﻭ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻧﺎﮐﺎﻡ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺎﺩﯾﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﯾﻬﺎﯼ ﻓﺮﺩﯼ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻭ ﻧﻘﺾ ﺍﺻﻮﻝ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖﻫﺎﯼ ﭘﻠﯿﺴﯽ ﺑﻪ ﺣﺪﺍﮐﺜﺮ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﺝ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻓﺤﺸﺎ ﻭ ﺗﻤﻠﻖ، ﻓﻀﯿﻠﺖ ﺑﺸﺮﯼ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﻣﻠﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﺒﺎﻫﯽ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ .
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺗﻮﺃﻡ ﺑﺎ ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﯼ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﻭ ﮔﺰﺍﻓﻪ ﮔﻮﯾﯽﻫﺎ ﻭ ﺗﺒﻠﯿﻐﺎﺕ ﻭ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﺟﺸﻦﻫﺎ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ، ﻧﺎﺭﺿﺎﯾﯽ ﻭ ﻧﻮﻣﯿﺪﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽ ﻭ ﺗﺮﮎ ﻭﻃﻦ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺳﺮﻣﺎﯾﻪﻫﺎ ﻭ ﻋﺼﯿﺎﻥ ﻧﺴﻞ ﺟﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻣﯽﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﯽ ﻣﯽﺯﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺣﺎﮐﻤﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﯼ ﻭ ﺧﯿﺎﻧﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻥﻫﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﯼ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﯽﻧﺎﻣﻨﺪ .
ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﻭﺿﻊ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﻠﯽ ﺭﺍ ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﻃﺮﺯ ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻼﻑ ﻧﺺ ﺻﺮﯾﺢ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﻋﻼﻣﯿﻪٔ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺟﻨﺒﻪٔ ﻓﺮﺩﯼ ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﯼ ﺩﺭ ﺁﺭﺍﯾﺶ ﻧﻈﺎﻡ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ‏« ﻧﻈﺎﻡ ﺷﺎﻫﻨﺸﺎﻫﯽ ‏» ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﯽ ﮐﻠﯽ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﭘﻬﻨﻪٔ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﻣﺸﺮﻭﻃﯿﺖ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻭ ﻣﺘﻤﻢ ﺁﻥ ﺣﺪﻭﺩ ‏« ﺣﻘﻮﻕ ﺳﻠﻄﻨﺖ ‏» ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﯾﻦ ﺍﺑﻬﺎﻣﯽ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻭ ‏« ﻗﻮﺍﯼ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﻣﻠﺖ ‏» ﻭ ‏« ﺷﺨﺺ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻣﺒﺮﯼ ‏» ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ .
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﮐﻨﻮﻧﯽ ﻭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯾﯽ ﺣﺴﺎﺱ ﮐﺸﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩٔ ﺍﻣﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﮔﺮﺩﯾﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﻮﻓﯿﻖ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻤﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﺻﻤﯿﻤﺎﻧﻪٔ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻄﯽ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥﭘﺬﯾﺮ ﻣﯽﺷﻮﺩ . ﺍﯾﻦ ﻣﺸﺮﻭﺣﻪٔ ﺳﺮﮔﺸﺎﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﯽ ﺗﻘﺪﯾﻢ ﻣﯽﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻫﺎﺭﻭﺍﺭﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﻧﺪ :
‏« ﻧﺘﯿﺠﻪٔ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﻪ ﺁﺯﺍﺩﯼﻫﺎﯼ ﻓﺮﺩﯼ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺍﺣﺘﯿﺎﺟﺎﺕ ﺭﻭﺣﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺳﺮﺧﻮﺭﺩﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﺍﻩ ﻣﻨﻔﯽ ﭘﯿﺶ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﻪٔ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﺳﻨﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﯿﻠﻪٔ ﺭﻓﻊ ﺍﯾﻦ ﺳﺮﺧﻮﺭﺩﮔﯽﻫﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺣﻘﯿﻘﺖﻫﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺑﺮﺩﻩٔ ﺩﻭﻟﺖ ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﺪﻣﺘﮕﺰﺍﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺍﺳﺖ ‏» . ﻭ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺗﺎﺯﮔﯽ ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﻣﻘﺪﺱ ﺍﻋﻼﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺍﯾﺪ ‏« ﺭﻓﻊ ﻋﯿﺐ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪٔ ﻫﻔﺖﺗﯿﺮ ﻧﻤﯽﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﻭﺳﯿﻠﻪٔ ﺟﻬﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﻋﻠﯿﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﺮﺩ ‏» .
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﻭ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻓﺮﺩﯼ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﯼ ﻣﻠﯽ ﻭ ﺧﻼﺻﯽ ﺍﺯ ﺗﻨﮕﻨﺎﻫﺎ ﻭ ﺩﺷﻮﺍﺭﯾﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺁﯾﻨﺪﻩٔ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺮﮎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﯼ، ﺗﻤﮑﯿﻦ ﻣﻄﻖ ﺑﻪ ﺍﺻﻮﻝ ﻣﺸﺮﻭﻃﯿﺖ، ﺍﺣﯿﺎﯼ ﺣﻘﻮﻕ ﻣﻠﺖ، ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺑﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﻋﻼﻣﯿﻪٔ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ، ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺣﺰﺏ ﻭﺍﺣﺪ، ﺁﺯﺍﺩﯼ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ، ﺁﺯﺍﺩﯼ ﺯﻧﺪﺍﻧﯿﺎﻥ ﻭ ﺗﺒﻌﯿﺪ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺳﯿﺎﺳﯽ ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺣﮑﻮﻣﺘﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺘﮑﯽ ﺑﺮ ﺍﮐﺜﺮﯾﺖ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻠﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﯽ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ .
ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﺩﻭﻡ ﺧﺮﺩﺍﺩ ۱۳۵۶
ﺩﮐﺘﺮ ﮐﺮﯾﻢ ﺳﻨﺠﺎﺑﯽ / ﺩﮐﺘﺮ شاپور بختیار / داریوش فروهر


نظرات بسته است.